8. WE-300 # 70: MUSICEREN

Op gitaarles leerde ik hem kennen.  Van de zes leerlingen waren Wim en ik de enigen die altijd vroeg voor de deur stonden. Wim was zeer muzikaal maar al gauw kwam ik erachter dat hij die lessen alleen omwille van zijn ouders volgde, want hijzelf vond de gitaar geen geschikt instrument.  Die aversie had ik ook; eigenlijk had ik me voor de cursus ingeschreven omdat een vriendin van onze familie heel goed gitaar speelde.  Ik zou best een relatie met Sylvia willen aangaan, en het leek mij een goede zet om een wit voetje bij haar te halen door ook op de gitaar te leren tokkelen. Maar ik had te weinig aanleg om er iets van te brouwen.

Wim’s passie was het kerkorgel. Voor het spelen op een heus orgel had hij weinig gelegenheid, want zijn familie was niet kerks. Maar een ongetrouwde oom die naast hun woonde, had een harmonium , daar maakte Wim een dankbaar gebruik van; hij had er zelfs variaties op enkele kerkgezangen op  gecomponeerd.  Ook schreef hij gedichten; één ervan was, onder de titel  “Een Instrument voor Koningen” gewijd aan het orgel  – waarschijnlijk geïnspireerd door Mozart (of was het Berlioz?) die het “De Koning der Instrumenten” had genoemd.

Op een avond belde Wim mij op, uit zichzelf van vreugde over de uitnodiging die hij had gekregen om de daaropvolgende zaterdagmiddag  een kerkorgel te bespelen. Dat van de Grote Kerk in Gouda nog wel! Vanuit Den Haag fietsten we er  verwachtingsvol  naar toe. De koster liet ons binnen en zette de windmotor aan; Wim wreef zich in zijn handen en leefde zich uit in composities van Bach, Buxtehude en van hemzelf.  Ik zat in een lege, wat kille kerk, maar toen mijn vriend alle 52 registers had opengetrokken,  voelde ik me werkelijk als een Koning.

 

Advertenties

23 thoughts on “8. WE-300 # 70: MUSICEREN

    1. Wat leuk om nog reacties te krijgen na een tijd van stilte.
      Goed omschreven stemmingen, Mrs. T! Die ook kunnen worden opgeroepen door vertolkers. Een maakte ik mee op een concert. De pianiste droeg een cadenza aan het orkest door met een subtiliteit die mijn hart een slag deed overslaan. Meteen zag ik dat ik niet de enige was: de dirigent draaide zich even naar de soliste met een waarderende glimlach, die de in de zaal drijvende muzikaliteit alleen maar versterkte.
      Een ander moment overkwam me op youtube, ook met een pianiste, Alice Sara Ott, die het orkest begroet, respectievelijk bedankt vóórdat ze zich naar het publiek keert. Een beleefdheid die feitelijk alle solisten zouden moeten betonen. Tussen haakjes, en mijn mening. .-.

      Like

    1. Dank voor je reactie en compliment! Wat je zegt over trots zijn, bedenk ik me ook dat Wim dat allemaal deed zonder een noot te kunnen lezen. Ik vind het jammer dat die vriendschap door levensomstandigheden verloren is gegaan, maar ik heb nog een tastbare herinnering aan hem: een kleine acuarel van die kerk in Gouda. Want tekenen en schilderen behoorden ook tot zijn gaven!
      Deze jongen heeft mij nog meer muziekbesef bijgebracht. In die periode begon ik sympathie te voelen voor “klassieke” muziek. Gramofoonplaten waren nog niet zo bereikbaar, en ik beluisterde wat ik kon over de radio, o.a. Bach (Johann Sebastian), waar ik niet veel aan vond. Wim nam mij toen mee naar een theater; daar leerde ik niet alleen het verschil kennen tussen gegraveerde en “live” muziek, maar ook Bach waarderen. Ik zie het recital nog voor me: de pianist was Gerard Hengeveld, komt die naam je bekend voor? Bij het schrijven hiervan googlede ik naar gegevens, en zie nu dat hij op dezelfde dag was geboren als ik, twintig jaar eerder.

      Liked by 1 persoon

      1. Nee die naam ken ik niet. Ik had nooit zoveel met klassieke muziek tot ik voor mijn werk voor de krant regelmatig naar concerten “moest” en niet dat ik het veel luister maar kan het wel meer waarderen. Wil ooit nog een keer naar de Mattheus Passion in de St Jan Kerk in Gouda. Lijkt me geweldig om daar eens naar toe te gaan. (Zeg ik al jaren 😉 )

        Like

        1. De eerstvolgende Pasen valt op 16 en 17 april 2017. Maar ook al een tijd voordien zul je de Mattheüs Passion in Gouda wel kunnen horen. In mijn agenda heb ik zojuist genoteerd dat ik jou daar t.z.t. naar ga vragen! .-

          Liked by 1 persoon

    1. Jaaa! En dan te bedenken dat orgels, al sinds de derde eeuw voor Christus, hun oorsprong vonden in de fluit, Verder stel ik me voor dat muziek en kerkarchitecten elkaar hebben gestimuleerd om de akoestiek steeds te verbeteren. .-

      Like

  1. Een goed kerkorgel is een machtig instrument. Ik heb wel eens met een bandrecordertje opnamen gemaakt in een verder lege kerk, van/voor een beginnend organist uit onze jeugdclub. Dat is l zó lang geleden dat die kerk al is afgebroken…

    Like

    1. Toch goed, zo’n herinnering. Ik zou “mijn” orgelconcert graag weer eens horen. Had ik wel een taperecorder moeten hebben, die in die tijd nog niet bestond; en de opname zou ik inmiddels hebben overgebracht op een cd.
      Dank voor je inbreng, Dwarsbongel!

      Like

    1. Dank voor het compliment.Nadien ben ik vaker naar concerten in kerken geweest, o.a. gegeven door een priester die in zijn tijd de vooraanstaande (figuurlijk) organist van de stad was. Zij bezorgden me verheven,gevoelens, maar zij musiceerden niet uitsluitend voor mij…. . -.

      Like

  2. Een grote kille kerk. En dan toch die hartverwarmende muziek. Ja, dan ben je met een echte hobby bezig. Prachtverhaal. Het toont mooi aan dat een mens toch vooral zijn eigen passie moet volgen en niet die van anderen. Geslaagd debuut op eigen blog. 🙂

    Liked by 1 persoon

    1. Onderaan de e-mail mededeling dat er reacties zijn op een post, staan drie opties: Reactie tonen / Prullenbak / Spam. Ik heb vaak moeite met driesprongen, en keek daarom eerst op de klok. Ja, het was half elf – de hoogste tijd voor mijn gebruikelijke tweede kopJE ochtendkoffie. Het hielp me echter niet om een rechtvaardige beslissing te nemen, dus nam ik m’n toevlucht tot iene-miene-mutte. Zo kwam ik er niet onder uit om het commentaar te lezen. Gelukkig was het gunstig, dank je wel Plato!.

      Like

  3. Wow Dick wat een prachtig verhaal.
    Je we-300-debuut knalt er op sterkte 52 goed in 😉

    En ja ik geef toe….. ik had daar graag op dat moment gezeten… want jeetje wat is het leuk om bij te mogen wonen en mee te ervaren hoe iemand voor het eerst echt los gaat!

    Like

    1. Fijn om dat te horen, dank je!
      Heb je dit opgevat als een verhaaltje of als een eigen ervaring? Het was dit laatste, jaar 1948. Tel je mee hoe lang erna die orgelsterkte-52 nog steeds nagalmt?

      Like

      1. Over het algemeen (denk ik althans) ben ik vrij goed in staat fictie van realiteit te onderscheiden dus nee ik ‘wist’ gelijk dat het geen verhaaltje was die ontsproot aan jouw vingers 😉

        Ja ik tel mee ….maar weet je, ‘tijd’ is slechts een begrip… wat echt telt is de ervaring die is opgedaan en welke impact die wel of niet heeft. Dat deze ervaring op zijn zachtst gezegd geen kleintje was begreep ik gelijk want anders had je er niet over geschreven.

        Liked by 1 persoon

        1. Behalve deze muzikale ervaring, kwam ik dat jaar “alleen op de wereld”” (met familieleden) te staan toen mijn ouders en enige zusje terugreisden naar wat toen nog Ned. Indië heette. Verder werd mijn verliefdheid voor het eerst serieus beantwoord, en bracht ik een maand door in Zürich (ook zonder haar, een ongewone zomervacantie). – .

          Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s