14. De privé auto

Vandaag een overdenking. Serieus, en met galgenhumor.

Ignacio, een broer van mijn schoonzoon Miguel, werkte in de electronicawinkel van zijn ouders en deed aan sport. Hij kon o.a. uitstekend omgaan met paarden. Een hobby zette hij om in een bron van extra inkomsten door gewone paarden te kopen en ze, met de assistentie van een dresseur, te verkopen aan beroepspolospelers, die er goed voor betaalden.

Op een dag wou hij een rondje maken op een paard dat, weliswaar gevorderd, er volgens de dresseur nog niet aan toe was. Alhoewel een meegekomen vriend het hem ook afraadde, hield Ignacio vol met de geruststelling: Eén ommetje maar”. Dat ritje werd hem bijna fataal;  met een gebroken been werd hij met spoed naar het ziekenhuis vervoerd. Bij het nadere onderzoek werd geconstateerd dat het scheenbeen zó diep in de aarde was geduwd dat het niet meer gedesinfecteerd kon worden en dus snel zou overgaan in een gangreen. Het eindresultaat was een amputatie, tot iets onder de knie.

Toen Ignacio klaar was om thuis te leren hoe je met één been prima verder kan leven, bood Gustavo, een van zijn vele vrienden, als eerste aan om hem op te halen. “Graag”, zei Ignacio, “tenminste, als je met je privé wagen komt”. De voorwaarde maakte allen die om het bed stonden, aan het lachen want was het geval? Gustavo was (is) eigenaar van een begrafenisonderneming…..

Arme Ignacio kreeg niet de kans om een nieuw leven op te zetten. Het kostte heel veel moeite om het kunstbeen correct passend te krijgen, en in de tussentijd werden zijn ingewanden en prostaat aangetast. – een maand geleden gaf hij aan, geen chemotherapie meer te willen, en eergisteren is hij overleden, drie dagen vóór zijn 53e verjaardag.

Zes jaar na die thuisrit haalde Gustavo Ignacio weer op, ditmaal níet met zijn privé auto. .-

 

 

 

Advertenties

6 thoughts on “14. De privé auto

    1. Inderdaad, Plato. De episode heeft teveel indruk gemaakt op allemaal om hen heen, om hem te vergeten.

      Dank voor je compliment, een aansporing om zo te blijven schrijven. Verbeteringen hou ik natuurlijk niet bij, maar volgens een snelle taxatie herschrijf ik brieven, mails, stukjes, extracten van artikelen gemiddeld minstens vijf keer. Wanneer er haast mee is. 🙂

      Like

    1. Dank voor het compliment, Villasappho! MIjn dochter was misschien wel degeen die er het meest van onder de indruk was en die Ignacio dan ook meer begeleid heeft dan zijn broers en zusters. Over de eerste dagen in het ziekenhuis, toen hij op het randje wandelde, heeft zij een aandoenlijk relaas geschreven, bijna een kort boekje. Misschien gaat ze nog wel verder; gedurende de lange herstelperiode was Ignacio overdag meestal bij hun te vinden, plaats om hem in huis te nemen hebben ze niet.
      Maar goed, nu is het voorbij en, zoals het gezegde luidt, het leven gaat door… .-

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s