20. Er waren eens drie polshorloges

Van de polshorloges die mij hebben geholpen om bij de tijd te blijven zonder de stand van de zon te meten, zijn er drie met een geschiedenis, die ik hier ga vertellen.

Het eerste had ik uit eigen zakgeld bekostigd; het merk was denkelijk alleen bekend aan de fabrikant en  een dozijn afnemers. Van waterdichtheid was geen sprake, dus ik nam het niet mee onder de douche. Maar op een kanotocht met een vriend werden we een eind gesleept door een aak; we hadden dus de peddels niet nodig maar hadden één ervan blijkbaar niet voldoende vastgeklemd. Een (rivier)golf nam hem mee; ik kon hem nog nét redden maar merkte de stommiteit, mijn horloge aan te hebben. Het heeft hoogstens die vacantie nog dienst gedaan.

Door onverwachte omstandigheden kon ik heel goedkoop een weinig gebruikte Rolex overnemen. Je weet wel, dat juweel dat de voorkeur geniet van kunstenaars, topsporters en andere hoogwaardigheidsbekleders. Mijn meting met de radio-tijd wees aan dat het uurwerk in een maand 17 seconden achter liep. Dat vond ik een geweldige precisie, maar ik kon er niet erg lang blij mee zijn. Op een avond werd ik op straat overvallen door drie jongelui die uit een bestelwagentje sprongen en als eerste mijn horloge eisten – alsof ze het wisten! Tegen mijn gewoonte in, had ik juist vrij veel geld in een binnenzak van mijn jas, maar oh geluk bij dat ongeluk, zij zagen blijkbaar iemand naderen, en namen daarom genoegen met wat wisselgeld uit mijn broekzak.

Op een vacantie in Zürich logeerde ik een week bij Hanny en Fritz, een kinderloos echtpaar van de leeftijd van mijn ouders. Hij was een Zwitser, zij een Nederlandse, die in een vorig huwelijk een aantal jaren in Ned. Indië had gewoond. Met haar had ik dus al direct gemeenschappelijke gespreksonderwerpen. De sympathie bleef zich voortzetten in jarenlange correspondentie, ook toen ik in Argentinië kwam wonen. Hanny deelde mij elke maand haar teleurstelling mede, geen lot uit de loterij te hebben getrokken, waar zij op hoopte om mij een passage te kunnen aanbieden.  – Op een dag kreeg ik een donker voorgevoel dat de kans op een weerzien verkeken was. De envelop droeg de bekende Helvetische postzegel, maar was geschreven door Onkel Fritz, die gewoonlijk  alleen onderaan of in de kantlijn een paar regels bijkrabbelde. Ik wist dat Hanny ziek was, maar besefte pas nu, dat beiden mij de ernst hadden verborgen.

Nu heb ik hier, voegde Fritz aan het droevige bericht toe – een spaarbankboekje dat Hanny op jouw naam heeft geopend. Er staat x franc op, zeg me maar wat je ermee wil doen. – Die lieve dame had dus, behalve elke maand een loterijlot, ook geld voor mij apart gezet!  Ik kon me nauwelijks een beter geschenk wensen dan een symbool van dat mooie land, en waarmee ik tevens dat dierbare echtpaar dagelijks met me zou meedragen. Die Tissot heeft mij meer dan een kwarteeuw lang verteld hoe laat het was, nu zie ik het van tijd tot tijd alleen terug in een doos zoals we die denk ik allemaal hebben. Het voordeel van zo’n klokje is dat het tenminste twee keer per dag de exacte tijd aangeeft.-

 

 

 

 

 

19. Welkom op Jupiter!

Het is geen nieuws meer, maar uit wat ik erover heb gelezen, wil ik graag een korte samenvatting geven van wat mij de moeite van het weten waard lijkt.

De satelliet Juno heeft de bijna één miljard kilometer afstand  tot Jupiter afgelegd in vijf jaar, met een gemiddelde snelheid van 264.000 km per uur, dit is 122 maal sneller dan de Concorde, en na 37 keer om deze planeet, de grootste van ons zonnestelsel, te hebben gecirkeld. Het traject was verdeeld in 13 fasen, met elk haar specifieke mijlpalen en manoeuvres. Eerst werd Juno geplaatst in een heliocentrische baan tot voorbij Mars; pas in oktober 2013 werd de snelheid opgevoerd om haar op het traject richting Jupiter te zetten. Twee jaar lang volgde een rustige reis tot de huidige, voorlaatste, fase. Juno is inmiddels een satelliet van Jupiter geworden, maar blijft observaties maken; de missie eindigt dan ook pas in februari 2018, na totaal van zes en een half jaar.

Acht vorige ruimtemissies zijn uitgevoerd met kernenergie; Juno heeft het record gevestigd als vaartuig dat het verst is gekomen met alleen zonne-energie. In dat verband vind ik de besturing van de drie enorme zonnepanelen van Juno, die constant naar de zon gericht moesten blijven om een optimaal gebruik te garanderen, een van de verbazingwekkendste prestaties die tot dusverre op die vlucht zijn geleverd. Let wel, alle permanente aanpassingen werden geïnstrueerd  vanaf de aarde!

Hopelijk zullen de resultaten van deze experimenten ertoe bijdragen om zonne-energie steeds meer binnen ons bereik te brengen!

18. Muzikale Beleefdheden

Vandaag kwam een muzikaal intermezzo in me op.

Hieronder volgt een link naar een concert op YouTube. Het gaat niet zozeer om de muziek zelf (het pianoconcert van Edvard Grieg). Mijn lezers mogen natuurlijk de video in zijn geheel bekijken/beluisteren – liefhebbers van klassieke muziek zullen het vermoedelijk zonder verdere aanbeveling doen, maar op dit moment vraag ik alleen jullie aandacht voor het begin en het einde.

Er zijn (gelukkig heel weinig) concertsolisten die het podium opkomen, een of meer diepe buigingen maken voor het publiek, en zich aan de piano zetten om te spelen. De meeste artiesten geven de eerste violist(en) de hand of een handkus en buigen dan voor het publiek. De vertolkster op deze verfilming (Alice Sara Ott) echter is een van de weinigen die de, voor mij bijzondere, beleefdheid begaan om ook eerst het orkest te begroeten, respectievelijk te bedanken en dan pas de zaal. Dit is te zien, zowel in de eerste 15 seconden, als in de episode van 31:05 tot 31:15.

Vinden jullie het ook belangrijk dat een solist ook het orkest betrekt in de groet? Zij hebben elkaar achter de schermen al ontmoet, en het is dus geen formele begroeting, maar een hernieuwde uiting van wederzijds vertrouwen op de gezamen­lijke tocht door die duivelse partituren. Het feit, samen een compositie tien keer succesvol te heb­ben uitgevoerd, garandeert nog geen welslagen op het elfde concert. .-